Page 2584

( صفحه ٤٦ ) کابل ( شماره اول و دوم ) نفسيات بقلم اوديل شبرد ترجمه جناب جلالی خوشيهای فراموشی ناموس تعادل بشری برد و مسئله بزرگ تذکر و نسیان بنا یافته . وقتیکه انسان نمیتواند احیا نا تمام آنچه از حوادث سرور آور را بیاد داشته باشد همچنان مشار اليه بسيار چيز های حزن آور را هم فراموش میکند . آنهائیکه بسبب داشتن ذاکرهٔ پست بدبخت شده اند بعوض آن خدای تعالی حوادث خوشی آور جدیدی را با نها انعام میفرمايد باين حيث هر گاه يك حادثه را فراموش کند دیگر حوادثی با نها رو برو میشود که در بهجت حیاتی شان بیفزاید . لازم است ما فرا موش نسازیم که نسیان مانند ـ تذكر ـ يك از وظايف دماغ است، و انسان نمیتواند چیز برا بیاد آرد تا که چیزها را فراموش نکند، زیرا باید دماغ از بعض مشاهدات و یاد داشتها خالی شود تا جای آنرا مشاهدات و یاد داشتهای دیگر اشغال نماید . در واقع ذاکرهٔ انسان چنان يك آله است که فراموشی هم بوسيلهٔ آن صورت میگیرد . علم پسیکولوجی براین تأکید میکند که بهر اندازه که ما جهت بیاد آوردن فکر میکنیم بهمان درجه برای نسیان هم مجبور به تفکریم . پوشیده نیست بزرگترین نویسندگان بسیار بیاد می آرند و بسیار فراموش میکنند . و بزرگترین شعرا و موسیقی دانان بقدریکه از یادداشتهای خود استفاده مینمایند بهمان اندازه از فراموش کردگی های خود هم استعانت می جویند . ممکن است ما دماغ انسانی را بدرختی تشبیه کنیم که اشکال مشاهدات و محسوسات و یادداشتها بمنزله برگهای آن میبا شد زمانیکه همان برگها پیر میشود قبل از انکه دیگر برگهای ٤٦