Page 2585

(صفحه ٤٧) اولاد و جرائد (سال ششم) سبز و تازه جای شان را اشغال نماید زرد میگردد و می افتند و فراموش میگردد. انسان دارای چنان میل غریزی است که فراموشی اشیا را بآسانی دوست دارد چه. برای انسان از تذکر یادداشتهای که آنرا یادداشتهای بدفاسد ساخته باشد بهتر اینست که خیر وشر را با هم یکجا فراموش کند. شخصیکه بطبیعت نسیان متصف باشد اولاً خودش و بعد از ان دیگران با او بدهشت می افتند. علمای نفسیات میگویند همان چیزهائیکه در ذهن این شخص میباشد از انچه انسان قوی الذاکره بخاطر خود داشته میباشد کمتر است، ولی عدم انباشتگی افکار در دماغ او برای این شخص موقع میدهد که باید بحفظ همان افکار و حقائق توجه تامی داشته طوری آنرا می شناسد و بیاد داشته میباشد که مانند او بسیاری ها نمیدانند. زیرا وقتیکه شخص مذکور راجع بافکار مذکور با شما صحبت کند بچنان تفصیل و بیان ازان سخن می راند که انسان از ان بدهشت می افتد. امثال اینطور اشخاص در افاده مطلب بامردمان چنان کمک مینمایند که از افکار شان نمیتوان صرف نظر نمود. ازین جهت رفقای او همچو آدم را بهترین مردمان خوش بیان و ظریف و خالص الوداد می شمارند. و ضرورهم ندارد که مردمان چیزی را فراموش کنند اما اگر این فراموشی شامل یادداشتهای درد ناک و غمناک گردد دران برکت است. نه تنها این طور فراموشی بلکه تکرار یادداشتها گرچه خوب هم باشد اخیراً بملال می انجامد، بعضی از علما میگویند «هر گاه یاد داشت ها همچنان برای همیشه در ذهن انسان باقی بماند خوبترین آنها نیز ملال آور و تأثر انگیز احساسات ثابت میشود». در حیاة بسیار چیزها است که انسان دوست دارد آنرا فراموش کند، بلکه ٤٧