Page 2336

شماره ( یازدهم ) سال دوم مجله کابل ( ۳۲ ) کی بار بارگی منوچهر بم کشد بار ار بیارگاه چو تو سنجر آورم خاقانیم برون ز گریبان سر آورد روزي بدست دامن خاقان گر آورم کارم بدین کلاه نمد سر کشد ز چرخ گر شاهد مراد خود اندر بر آورم داد سخن کرم ندهد کس چه جای غم من داوری بداد گه داور آورم طبعم بمدح کس ز غنا نشکفد ولی شاها ز شوق مدح تو شعری تر آورم عیب است عرض نکته بجز نکته پروران این نکته جز درت بکدامین در آورم شوقم بدان کشیده که در موکب جلال فرش از برای مقدم سلطان سر آورم کی بر فراز مدحت شه پر توان زدن کر مرغ خامه را ز سخن شه پر آورم تا بر زبان ز صفوه خلقش رود حدیث از بهر شست و شوی دهن کوثر آورم حرفی گر از تقدس ذاتش رقم زنم بال ملک ز چرخ پی مسطر آورم رمزی ز روشنی دلش گر بیان کنم چوب از درخت طور پی منبر آورم با آن نظر که خود صفت کیمیا در اوست همسنگ خاک رهگذرت بازر آورم آئینه کی بهم زند از هیبت مژه گر جوهرش زدیده اسکندر آورم ز نهارم از تو گر بود از زخم روزگار جوشن ز آسمان و ز خور مغفر آورم شادم از ینکه غم نبود گر بعهد تو بر کف چراغ گیرم و در صرصر آورم ناهید را چو شیشه برقص اندر افکنم خورشید را بدور تو در ساغر آورم سر برزند چوموج عطائت ز قلزمی من بشکنم حباب و بکف گوهر آورم زانجا که در سراست هوایم ز خواجگی آن به که تن بخدمت شه نوکر آورم هر شب ز پر تازه هما بالشی نهم شه را وز اطلس فلکش بستر آورم هر صبح بهر دیده بد بر درت شها مجمر ز آفتاب و سپند اختر آورم بر رغم خصم تا در غازي سزد همی گه خامه را بکار و گهي خنجر آورم قیصر بپایش ار ننهد سر زبنده گی بر گیرمش ز تخت و بخاک اندر آورم هر کس که سر ز حلقه فرمان برون کشد طوقش زنم بگردن و از پا در آورم گردن بحکمش ار نگذارد سخنوری مغزش به ضربت سخن از سر بر آورم ۱۰۷۰