Page 2182

شماره ( دهم ) سال دوم مجله کابل ( ١٤ ) کمیتی بود برایم اشکار گردید . خلاصه اینکه بوززش کمی بدون خطا شخصیت مرد مرا از آهنگ صدایشان در یافته میتوانم . ( دستها ) کتابی از استفان زویج مجرستانی خواندم عنوانش « ٢٤ ساعت در حیات يك زن بود » که استدلال شخصيترا از دیدن دستها بخوبی نشان داده است بدون اینکه محتاج دیدن روی بشویم ، و من بیانات اورا خیلی درست میدانم زیرا دست بر شخصیت صاحب خود در سه حالت دلالت کرده میتواند اول در حالت اشاره کردن . دوم در حالت قرار بودن ، سوم در حالت دست دادن ، ( مصافحه ) حالت اول که عبارت از اشاره کردن باشد اندازه های عصبیت ، نزاکت ، و تربیة ذهنی را دلالت میکند اما حالت دوم که عبارت از قرار بودن دست باشد مهمترین چیز دران همان زاویه ایست که بین کلکها ( حال جمع بودنشان ) بازند دست تشکیل میشود ، چه درین حال دستی بینی که شبیه بدست شادی باشد ، دیگری بینی که شبیه به پنجال پرنده های درنده باشد ، سومی بیابی مجردیکه نظرت بدست بخورد همان آن اندازه سخت دلی که در فطرت صاحبش باشد و بدات خطور کند ، دستی هم بینی که نجابت و اصلیت صاحب خود را دلالت کند . اما حالت دوم که عبارت از دست دادن باشد ازینهم واضحتر دلالتها دارد ، یکی را بینی که از دل بتو دست میدهد و آن دیگری میگذارد که تو او را دست بدهی سومیرا گوئی که نیزه در دست تو پیش کرده باشد نه دستی ، دیگری پیدا شود که بزودی دست خود را از دست تو خلاص کند . . . پس این تماس بسیط دو دست در نزد کسیكه دقت کند ، ذریعه کشف شدن رازهای نهانی و بس چقر نفسیات مردم گردیده میتواند ، بی اینکه صاحبش بفهمد که پرده از روی رازهای عمیق روحش برداشته شد . ( باقی دارد )