Page 214

صفحۀ (٢٥) سال اول ـ مجلۀ کابل شمارۀ (٤) مرثيۀ اديب از افق شرق بين صبح قيامت دميد مهر سراسيمه وار معجر شب را دريد گشت قيامت عيان کز اثرش در جهان دولت شادى گذشت نوبت ماتم رسيد از چه سخن در کتاب کرده سيه جامه را خامه چرا سر شگافت وزچه زبانرا بريد چيست ندانم خبر کين همه وحشت فزاست کز اثرش خار غم در دل و در جان خليد ناگه آمد بگوش خواند زغيم سروش مير پشاور دوش از غم هستى رهيد مير پشاور باز کرد بر اين ملك ناز ساز سفر را چوباز کرد و زگيتى پريد احمد پشاورى رست ز زندان تن نادرۀ علم و فضل جان بملك بر کشيد قامت حکمت زغم تاك صفت گشت خم علم و هنر را علم شد زجهان ناپديد فضل و ادب شد يتيم تا که پدرشان زسر رفت و ادب جامه را در خم نيلى رزيد قنيه درون گر شوى آه و فغان بشنوى کز جگرش مولوى در غم او پروريد نالۀ خاقانى از بارۀ شروان بـمــاه بر شد و از شيونش سقف فلك بترکيد گنجه درون گنجوى کرده قيامت بپا خاك مصيبت بسر يکـسـره پيرا کنيد تربت فردوسى از خون دلش لعل فام رودکى از غم زدست رود طرب بفکنيد سعدى اگر از مغاك نعره زنان شد ز خاك حافظ غمديده پاك دخمه درون پژمريد درۀ يمگان درون جله شده لعل گون ناصر دابـسـکه خون از بن مژگان چکيد راد سنائى بخاك کرده کفن چاك چاك عنصرى ريخت پاك زدست جام نبيد بوعلى از خاك زد نالۀ واغـربـتـا که بجهان علم گشت بازغـريـب وحيد خواجه نصير از مژه ريخت ز بس خون دل دخمه ز سيلاب خون بحر صفت آگنيد تا که اديب از سخن لعل سخن گوى دوخت بلبل لب از غزل بست و همينش سزيد