Page 1946

شماره ( هشتم ) سال دوم مجله کابل ( ٢٦ ) حدود جوین در سنه ٥٦٥ برحمت ایزدی پیوسته قصیده ذیل اورا که بطور فخریه سروده استادان فن مانند مجیر بیلقانی و کمال اسماعیل و شیخ آزری استقبال کرده اند . نمونه سخن : داند جهان که قرة عین پیمبرم شایسته میوه دل زهر او حیدرم دریا چو ابر بار دگر آب شد ز شرم چون گشت روشنن که چه پاکیزه گوهرم تیر فلک که هست سخن را کمال سخت می بفکند سپر ز زبان چو خنجرم گر صد هزار پیکر لفظست جانشان بخشیده منست که جان دو پیکرم سهلست اگر بمنظر من بنگری از آنک منظور عالم ملكو تست مخبرم گل بلبلی گزیند در باغ سیرتم مه اختری پسندد در پیش اخترم دارم زبان ژاژ نخایم که سوسنم بینم بچشم و عشق نبازم که عبهرم بی نقش همچو آینه آبی منفشم بی عطر چون فریشته جانی معطرم چون در تنم چو نافه زاندیشه خشک شد جزمم همین که هم نفس مشك از فرم هر لحظه دور جام تهی در دهد چو گل این پر شکوه گلشن سبز مدورم بر گوشمال چرخ تهی چشم همچو نای اينك رگیت راست نهاده چو مزهرم بر سر نیاید از من يك ذره تیر کی چرخ ار فرو گذارد صد بار دیگرم گفتی دریغ رنج حسن هم گزافه نیست آخر ببوی رنگی این رنج میبرم کر من بنیم جو بخرم خنك چرخ را پس هم دم مسیح نیم هم تك خرم گر هستیم نیست چه باکست گو مباش چون حاجتم نیست بهستی توا نگر م خاکیست رنگ دنیا پا کیست نقش دین خاکی همی فروشم و پاکی همی خرم آبی معقدست چه زیور دهد درم خاکی ملون است چه سنگ آورد زرم از تاب آفتاب دل کوه خون گرفت آوازه در فگند که یاقوت احمرم چندین درین مشبك خود گیر مانده ام کز بند زال طبع کشایند ژبهرم زین نه سرای پرده نیلوفری برون يك طاق گلشنی است که آنجاست منظرم ٧٦٥