Page 1937

شماره (هشتم) سال دوم شب تابستان (۲۹) ملکهٔ شعر ................................... ................................... افسرس ! دوست عزیزم، که اکنون طبع جوشان تو از خروش افتاده، صیحهٔ آسمانی و ندای غیبی دیگر نمیتواند طبع ترا بلرزاند، تو در خواب بی ثباتی غرق هستی و نمیدانی که محبت خزائن روحی ترا بتاراج میدهد و به اشکها بدل میکند و خدا اشک را از خون پسندیده تر دارد. شاعر موقعيکه دره را عبور میکردم، مرغی بر بالای آشیانش ناله میکرد یعنی جوجهها و جفت مهر پرور او شب مرده بودند، با این آن مرغ هنگام شفق می سرود ای ملکهٔ شعر ! اشك مریز آنکه به عالم هستی پشت پا زده، خدا با اوست. ملکهٔ شعر روزی که دست قضا ترا بکه و تنها در آشیانه پدری دوباره عودت دهد هنگا میکه دستهای مرتعش تو گرد و غبار را از وجود تو پاك سازد بچه خوش پناهگاهی خواهی داشت ! و ازین خاکدان هستی با چه سر بلندئی در عالم جاوید به جستجوی اندکی از آرامش و سرور خواهی شتافت ! — در آنعالم صدائی بيك نواخت بلند خواهد شد: تو در آوان شباب و روزگار آزادی چه مشغلهٔ داشتی ؟ ................................... شاعر بطوریكه مرغكان جنگلی می سراید و پیرامون شاخهٔ که در آن شاخه تخمهای او در آشیانش شکسته، نوحه کری میکند، و قسميكه که گلهای خودرو در هنگام شفق روی چمن ۷۵۸