Page 1936

شماره (هشتم) سال دوم مجله کابل ( ۲۸ ) شاعر سلام بر دوست با وفایم ! سلام بر مایه شهرت وعشق من ! سلام ای مادر و پرورش دهندۀ من ! سلام ، سلام بر تو ، ای دلنواز من ! محبوب ترین دوستان من تو هستی که انتظار مراجعت مرا میکشی — آغوشت را بكشا ، اينك ميآيم ونغمه آغاز مینما یم . ملکه شعر چرا ای قلب مضطرب ، ای قلبی که در تو از امید سراغی نیست ، تو اکثر بسرعت از من جدا میشوی و دیر در بر من باز میآئی ! هنگامیکه تا سحر گهان انتظار ترا میکشم ، تو در غیاب من چه مشغولیتی داری ؟ آیا تو بغیر از تسلیم بسر نوشت های خویش و کشاکش تقدیر در کجا خواهی رفت و جز نوعی از رنج چه با خودت به ارمغان میآوری ؟ تو در دل شب بمثابۀ روشنائی تندی هستی ، از ارمغانهای قشنگ حیات برای من و تو جز تحفۀ عشق پاك چیز دیگری باقی نخواهد ماند — اطاق كوچك مطالعات تو هنگامیکه میامدم مسکون نبود ، ازین رو من محزون از رخنه دیوار های باغ ترا می نگریستم ، مگر تو در کشاکش هستی به مقدرات غم انگیزت دست و گریبان بودی ، شاید حسن لطیف ترا در دام عشق خود کشیده باشم زیرا این گل شاه پسند که آخرین برگ های آن در لحظه هاي مسرور ترین حیات تو از اشک های چشم آبیاری میشد اينك در شرف پژمرد گي است ، آن خرمی حزن آور یادگار حیات من است . عزیزم ، از فراموشکاری تو من و او هر دو پژمرده خواهیم شد و روایح لطیف آن مانند پرنده که پرواز کند با یادگار من در آسمانها صعود خواهد نمود . شاعر امشب همینکه از چمن عبور میکردم گلی لرزان اما پژمرده در نظرم برخورد . آن يك گل نیمرنگ نسترن بود ، در نزديك او گلبن جوانۀ زمردی ديگري در پیچ و تاب بود و در آن گلی تازه شگفته بودکه خیلی جوان و قشنگ می نمود ، انسان هم همچنین دائماً در تجدید حیات است. ۷۵۷