Page 1860

شماره (هفتم) سال دوم مجلة کابل (70) مغا بر دیوار کبیر چین افتاده بودند . شعرای «تنگ» Tang که بعد از تکمیل صورت توحید چین و یکدوره آرماش آن مجدداً روزگار پر آشوب انقلاب را معاینه میکنند، نا امیدی که در اثر برگشت اغتشاش و تشنج های هزار ساله چین در خود احساس می نمودند چنین تصویر کرده اند : «چون آتش جنگ و جدال مجدداً در شهر چنگ ـــ نگان Teh-Ang-Ngan (1) افروخته شده است، کسی امروز یافت نمیشود که از ته قلب مسرور باشد ـــ سوارانی که سر تا پا غرق آهن میباشند پایتخت امپراطوری را احاطه کرده اند ـــ پاغنده های آبدار برف روی پارچه علم ها یخ بسته و آنها را وز مین ساخته است ـــ آواز خشمگین باد با صدای طبل توام بسمع میرسد ـــ مجدداً بار عصری فرا رسیده که رئیس کوچکیکه بر صد نفر حکم دارد، نسبت به شخص عالم بصیر بنظر احترام دیده میشود .» «و چنگ» Wei-Tcheng شاعر معاصر وی (643) که قلم را کنار گذاشته در ردیف سربازان جنگ داخل میشود چنین می نویسد : «چون شورش دوباره در مملکت تولید شده است خامه را کنار میگذارم تا بمسائل جنگ فکر کنم ـــ اگر بعضی تجاوز و پلان های جنگی ناقص و بی نتیجه شد، اگر امید ها به نا امیدی مبدل گردید اقلاً استقامت من برپا است عصائی لازم دارم تا به راه افتم و قمچینی احتیاج دارم تا اسپم را برانم ، اینك میروم و خود را به خدمت امپراطور تفویض میکنم متمنیم امپراطور بمن ریسمانی بدهد تا رئیس شورشیان را خفه کنم و سلاح مظفرانه من جسارت دشمنان ما را بی پا کند ـــ از راه های کج و معوج به قلة کوها برمیآیم و دوباره به جلگه فرود میآیم، بالای شاخسار خشك درختان پرنده ها از برودت سرما میلرزند شغالها شبانه در کوه قوله میکشند. در مقابل اضطراب بی پایان چنین جنگ هر کسی تحمل نمیتواند مگر اشخاص جنگی که در دل استقامت متینی داشته باشند» . پس طوریکه ملاحظه میکنیم آتش اغتشاش سر از نو در خرمن حیات چین افتاده (1) پایتخت قدیم چین 699