Page 1430

شماره (چهارم) سال دوم مجله کابل ( ٣٠ ) ان المنون سهامها فی الاقوس لزومیات جلد ٢ خواهند کرد که مرگ تیرهای خود را در کمان دارد (حاضر کرده است) خیام (٤٢) هر سبزه که بر کنار جوئی رستست هان برسر سبزه پا بخواری ننهی گوئی ز لب فرشته خوئی رستست کان سبزه زخاک لاله روئی رستست غالب سب کہان کچه لاله و گل میں نمایاں هوگئیں (١) همه کجا ؟ صرف یکقدری از انها برنگ لاله و گل ظاهر شدند خاک میں کیا صورتیں هونگی که پنہاں هوگئیں چه صورتها در خاک پنهان شده خواهند بود؟ یا روح كم تحملين الجسم لا هيته ابليته فاطرحیه طالما لبسا ان كنت أثرت سكناه فخطه فيما فعلت و كم من ضاحك عبسا لزوميات ج ٢ ( ٢٧ ) ای روح تاکی بار جسم را بیهوده خواهی برد، دیر بست که پوشیدی و آزمودی حالا بینداز . و اگر سکونت را دران خوش کرده خطا نموده ! ای بسا خنده کننده ها که پیشانی شان ترش شده است . خیام ای دل ز غبار جسم اگر پاک شوی تو روح مجردی بر افلاک شوی (١) بخيال من رباعی ذیل خیام بسیار تر به رباعی های معری مشابه است . پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است زنهار قدم بخاک آهسته نهی گردنده فلك نيز بکاری بوده است کان مردمک چشم نگاری بوده است رباعی ذیل نیز در مضمون « احترام خاک پدران » با معری سخت شبیه افتاده : این کوزه گران که دست در گل دارند مشت و لگد و طپانچه تا چند زنند سعدی نیز این مضمون را یافته عقل و خرد خویش بران نگمارند خاک پدران است چه می پندارند که عیون است و جفون است و خدودست وقدود ( مترجم ) ٣٥٥