Page 1429

شماره ( چهارم ) سال دوم از اشعار فرا موش شده ( ۲۹ ) ( ۱ ) معری . غیر مجد في ملتي واعتقادی بعقیدۀ من نو حۀ غمناك و ترنم نوح باك ولا ترنم شاد مسرور هیچ مجد و بزرگی ندارد ابكت تلكم الحمامه ام غن آن کبوتر برشاخ شکستۀ (درخت) ت على فرع غصنها المياد چه گر یست و چه نغمه خواند ! سقط الزند صفحه ۸۱ ( مطبع هند مصريه ) خیام آنرا که وقوف است بر احوال جهان شادی وغم ورنج برو یکسان دان چون نيك و بد جهان بسر خواهد شد خواهی تو بدرد باش خواهی درمان این بیت غالب نیز همین خیال را به پیرایۀ خاصی میگوید . ايك هنگامه به موقوف هی گهرکی رونق رونق خانه مو قوف يك هنگامه نو حۀ غم هی سهی نغمۀ شادی نه سهی است ، اگر نغمۀ شادی نباشد نوحۀ غم هم کافی است . ( ۲ ) خفف الوطأ ما اظن اديم ال قدم آهسته گذار چرا که بخیالم ادیم زمین ارض الامن هذه الاجساد غیر از همین اجساد از چیز دیگری و قبیح بنا وان قدم العهد ساخته نشد است ، عیب است برای ما و هو ان الآباء و الاجداد اگر چه از آرام کردن آبا واجداد ما سقط الزند ( ۸۲ ) بسیار وقت گذشته باشد . عجبا لنا ولمن مضى اقدامنا عجب است برای ما که قدم های خودرا يمشين فوق جسومهم و الارؤس میگذاریم بر جانها و کله های آنانکه و لسوف يفعله بنا من بعدنا گذشتند . عنقریب همین معامله با ما ٣٥٤