Page 1283

شماره ( سوم ) سال دوم مجله کابل ( ٤٤ ) اگر غم را چو آتش دود بودی جهان تاريك بودی جاودانه درین گیتی سراسر گر بگردی خردمندی نیابی شادمانه دانش و خواسته است نرگس و گل كه بيك جای نشگفند باهم هر كرا دانش است خواسته نیست وآنکه را خواسته است دانش کم شقیق بلخی : — عارف مشهور از شعرای قرن ۲ محسوب است و درسنه ١٧٤ شهید گردیده است ولی مجمع الفصحا با آنکه سال شهادتش را بسال ١٧٤ میداند باز هم او را معاصر آل سامان دانسته است و درین خود سهوی است بزرگ زیرا حنظلة بادغیسی وابن وصیف سكزی كه شعرای اولیه فارسی بشمار آمده اند عهد شاعری ووفات آنها در بین سنوات ٢٥٩ و ۲۲۰ و ٢٥٣ و ٢٩٦ بوده است پس چگونه شاعر وعارفی كه در سال ١٧٤ شهید شده از شعرای آل سامان بوده باشد شرح حال عارف بزرگوار بلخ در نفحات الانس ورياض العارفين مفصلا مرقوم است وما این رباعی را كه در مجمع الفصحا بنام حضرتش ضبط است نقل نمودیم . رباعی : صوفی که بخرقه دوزیش بازاریست گر بخیه بفقر میزند خوش کاریست ور خواهش طبع دست او جنباند هر بخیه ورشته اش بت وزناریست صانع بلخی از شعرای در بار صفاریان سیستان است که بقیة عمر را در دربار سامانیان بسر برده ومعاصر با رودکی بوده است وبجز يك رباعی از اشعار او چیزی بدست نیست . ابو المؤيد بلخي :— كه ظاهراً مويدی تخلص میکرده شاعر و دبیر بسیار بزرگ بوده داستان یوسف وزلیخارا اول شاعریست كه نظم کرده بقول فاضل فارسی آقای سعید نفیسی در نثر نیز دو کتاب داشته است یکی شامل داستان های قدیم مانند شهنامه که پیش از سال ٣٥٢ که ترجمة طبری تمام شده آنرا تالیف کرده بود ودیگری موسوم بکرشاسب نامه که منتهای اعتبار را داشته است و اکنون از میان رفته ودیگر کتابی در عجایب البلدان كه نسخة آن اکنون ٢٥٢