Page 1282

شماره (سوم) سال دوم شعرای افغانستان (٤٣) ابو محمد کافی زوزنی در چست و بسال ۳۲۰ رحلت کرده است و با وجود مراتب علمی از بزرگان شعرا بوده و شعرای مقتدری باستادی او بعد از وی اعتراف داشته اند ، دقیقی شاعر بزرگ و مشهور بلخی در حق او گوید: استاد شهید زنده بایستی وان شاعر تیره چشم روشن بین تا شاه مرا مدیح گفتندی زالفاظ خوش و معانی رنگین فرخی سیستانی غزل اورا بدل آویزی و نغزی میستاید مصرع از دلاویزی و نغزی چون غزلهای شهید و رودکی او را شاعر مطلق میداند مصرع شاعر شهید و شهره فرالاوی شهید قبل از رودکی یعنی پیش ۳۲۹ وفات یافته است زیرا رودکی در مرثیه او میگوید . کاروان شهید رفت از پیش وان ما رفته گیر و می اندیش از شما ردو چشم يك تن كم وز حساب خرد هزاران بیش و شاهد صادق وفات شهید را در سنه ٢٥٥ میداند . نمونه سخن : دانشا چون دریغم آئی از انك بی بهائی ولیکن از تو بها است بیتو از خواسته مبادم گنج هم چنین زار دار باتو رواست با ادب را ادب سپاه بس است بی ادب باهزار کس تنها است این دو بیت را به ابو عبدالله ابن جهمانی که از معاصرین اوست نوشته و خود را بدینوسیله بیاد او داده است . گر فرا موش کرد خواجه مرا خویشتن را برقعه دادم یاد کودك شير خواره تا نگریست مادر او را بمهر شیر نداد وله ابر همی گرید چون عاشقان باغ همی خندد معشوق وار رعد همی نالد مانند من چون که بنالم بسحرگاه زار ٢٥١