Page 1104

شماره ( اول ) سال دوم مجلۀ کابل ( ۱۱۸ ) مخ نه دی ګورم ژړا را سی معنی ئی داده چه مین در با ندیمه خدای می دی مرګ دغا ړمی کا چه شنکی خال می میلاسی نشی مینه په و را ند ځی په بییر ته ګوری تردا وشتلی زړه دی جارسم څه دی کړمه د ځنکندن سلګی په ورو کړه بدان به سخی سر وی چه یاردی مرینه چه به وطن ور ځی کا غذه اول تری چارشه بیا بی وا یه سلا مو نه نو پراحوالی ددی لوئی ژبی او لغات او ادبیات به ئی ور معلوم سی چه داژ به هیڅ نیم کړی نده او هیڅ بیګانه ژبی ته محتاجه نده ـ بلکه له دیډیر یونه برا خه اوډیرډیر بولدیته انتخاب کړی او مددی اخستی دی . ملت دافغان په حکم ددی چه هیجا دخپل به ژبه ترقی نده کړی ، بایدکوشش وکی چه دا خپله شیرینی ژبی ته پراخوالی او رواج ورکئ اوهغه افغانان چه په مرور زمانی یا په سبب د کوم علت ئی خپله اصلی ژ به دپشتو اېره کړی په بله ژبه ویونکی دی بیرته رجوع وه خپلی ژبی ته وکی ، افغانی او افعانیت دوباره ژوندی کی ځکه نن ورځ هغه څوک چه دخپل به ژ به خبری کوی یا بېل بېل عنوا نونه ئی پیدا کړی دی په اصل کښ دیوه پلار زمن او اصلی او سیدونکی د افغا نستان او پښتانه دی ـ په باب د پښتان وا لی او یوقوم او سیدل د دوی بیله پورته بیا نه آقای میر غلام محمد خان غبار هم په تیرو شمارو کښ په فارسی یوره بیان او توضیحات و ر کړی دی هر سړی چه ئی ولونی امید دی چه له خپل نسب نه خبرو پری قانع سی . جناب مستغنی حب الوطن خپل ځا نونه به قربان کړو نه دیار خپل هردیا. دیار کوڅه بولی دیار خپل چه دخپل دین و دولت په لار مرنشی څه ژوندون دی هغه بولو ننګ وعار خپل هر میدان چه دخپل ځان په وینو رنګ کړو په قانون ئی دنظام بولو ګزار خپل په دنیا و آخرت به سر فراز وي نظامی چه وی محکومه دسالار خپل ۱۱۸