Page 1002

شماره ( اول ) سال دوم مجله کابل (۶۰) وای بران پسر هزاران وای که بود می پرست و خود آرای بهر زن جامه سرخ و زرد آمد این چنین جامه ننگ مرد آمد ها تفی در تمام قسمت های سخنوری جد وجهد خوبی کرده است حتی در قسمت رجز و حماسه که بعد از فردوسی شاعری برنخواسته که درین زمینه دم زند ولی بعضی اشعار تیمور نامه اورنگ شهنامه را بخود گرفته و بوی کلمات فردوسی را میدهد مثلا . ز خون دلیران و گرد سپاه زمین گشت سرخ وهوا شد سیاه سپر ها فتاده همه واژگون چو کشتی که افتد بدریای خون سر نیزه در سینه کاوش گرفت ز چشم زره خون تراوش گرفت تبرزین بخون یلان گشته غرق چو تاج خروسان جنگی بفرق نه از قتل کس نیزه ها منفعل چو بالا بلندان بیر حم دل فتا ده دران پهن دشت درشت سر نا ترا شیده چون خار پشت افسوس که گذشت زمانه مجالی نداد که این شاعر توانا بعمر طبیعی خویش رسیده و اقلا یاد گاری از شهکارهای فصاحت و نمونه های بلاغت فارسی برایما باقی می گذاشت و بقول صاحب تاریخ کثیره در مراحل جوانی در محرم سنه ۹۲۷ بعالم آخرت شتافت یعنی از اواسط سلطنت سلطان حسین تا ایام سلطنت شاه اسمعیل صفوی در قید حیات بوده و بنام شاه اسمعیل صفوی هم مثنوی اختیار کرده ولی آن مثنوی با تمام نرسید که دیباچه کتاب عمرش باختتام رسید . ومولانا حبیب الله معرف که از شعرای فصیح و معاصر هاتفیست قطعه ذیل را در تاریخ وفات او سروده است . از باغ دهر هاتفی خوش کلام رفت سوی ریاض خلد بصد عیش وصطرب رفت از جها کسی که بود لطف شعر او آشوب ترک و شور عجم فتنه عرب تاریخ فوت او طلبیدم ز عقل گفت از شاعر شهان و شه شاعران طلب ۹۲۷ صاحب آتشکده مدفن او را در یکی از باغات قصبه جام که مولد او نیز همان قصبه است میداند . از آثار هاتفی بغیر از کتاب تیمور نامه و بعضی قسمت ها از مثنوی های لیلی و ٣٦