Page 87

بعد از ۱۵ روز یکی از شب های برج دلو است... شعاع نقره فام مهتاب بالای برف رنگ دلربائی گرفته است . نسیم خفیفی میوزد... در دعوت پولیسکوها هستیم. پولیسکوها یکی از عایله های متمول و اصیل شهر ابرائیل میباشند. امشب در خانه خود بشرف کاپیتان (فاروق بی) ضیافت مجللی ترتیب داده اند. کاپیتان پسرجوان پولیسکوها را از سبب حادثه که در بین او و يك ضابط المانی رخ داده و در نتیجه توقیف گشته بود باصرار و رجای ما دام میخائیلسکو چاره سنجیده واو را از حبس رها کرده بود. پولیسکوها عائله های برگزیده شهر را نیز دعوت داده بودند. کاپیتان درین دعوت با ماد مواز ل ماریورا وعمه اش حضور بهم رسانیده بود. تازه از بالای میز طعام برخاسته و بمواضع مختلف جا گرفته بودند ( اورکسترای صالون ) آهسته آهسته پارچه های كلاسيك را می نوازند. دختر های زیاد وقشنگ در صالون بنظر میخورند . در گوشه راست صالون در پشت گلدان حاوی نهال كوچك ليمو کاپیتان با مادموازل ماريورا نشسته مشغول صحبت و قهوه نوشی میباشند. در عقب آنها عمه پیر ماریورا با صاحب خانه صحبت دارد . موزيك با آهنگ های حزین خود دوام دارد ، ماریورا میگوید : - کاپیتان جای شکر گذاریست که بعضی اوقات مارا بخاطر داشته و تا اینجا نزدما می آئید معلوم میشود امشب حالت شما خوب پرهیجان ونشئه آور است.. فاروق بی من به شما تبريك میگویم ! . . به بینید که چشمان تمام دختر های قشنگ بطرف شما است !.. کاپیتان از بین مژگان دراز و مبهم چشم های سیاه و درخشنده خود را به چشمان آبی دختر دوخته و میگوید: - مادموازل ماریا !.. چرا اینطور میگوئید؟ می بینید كه يك دقیقه مرا آزاد نمی گذارند؟. - کاپیتان! امشب مردمکهای چشمت می خندد باندازه مغرور هستید و طوری صحبت میکنید که . . درین وقت در لبان یاقوتی رنگ دختر تبسم معنی داری نمایان شد . و بعد میگوید : - ۸۰ -