Page 552

﴿٣٨٢﴾ بامر شاه خانه زاد خاص قدیسی که ( جان نثار) خطابش بود بسلك غلامان [ بسمت مشرق با لا حصار قلعۀ كابل] بنامود بنائی که سر کشیده بکیوان عما رتی چه عمارت (چهل ستون ) رفیعی که بیستون بود آنجاز جمع سایه نشینان (چهل) ستون که بود هر ستون او بلطافت چو سرو دلکش جا نبخش هم چو قامت خوبان (چهل ستون) که بتعظیم پایتخت شهنشه زچهار سمت ستونها کشیده صف چو غلا مان سریر شاه بود اندر و چو دیدۀ رو شن بدور دیده ستونها کشیده صف چو غلامان (۱) لذابه منزل چها رم تعیین شده شد که آ فتاب زچرخ چهار مت نما یا ن بزخم چشم عد و برسرش نهاد زمانه یکی کلاه فرنگی چوخود رستم دستان چه طرح ریخته دلکش چه نقش راست فتاده بسمت شرقی ازان قصر عکس رنگ جهان تمام حسن و همه نور چون ریاض تجلی نکو زمین (خیابان) بکو جبین نكوبان زمین صاف نها ل سزد ور رو یش دو انده ریشه دو زلفش چو عارض خو بان نهالها همه سبز گشته اند زآبش سزاست گربدهم سبزش به بخت جوان مرا نهله دیده دوانروز این عجیبه تماشا ز خویش رفت ولیکن بذات شاه تاخو ان توهم بخشم سخن کوش (عاجز) از ره خواهش برار دست وبخواه این دعا زحضرت یزدان زمانه تا بود او را بده بقا بز مانه جای زار پی عشرتش همیشه بد و ر ان کسیکه رو بگرداند از ا طا عت امر ش بروی شاهد عیش او دیده باز بگر دان بسی زفکرت تاریخ بود دل متر د د سروش ها تف غیبم به غیب گفت که برخوان بجیب شرم کشیدند آسمان و زمین سر بود چو سال ظهورش (چهل ستون خیابان) بنگلۀ طلا اعلیحضرت شهنشاه زمان نظر بآنکه در سال ١٣١١-١٣١٢ هـ ق پس از سفر پنجاب تقاشان ماهر وهنرور ان معاصر را بدارالسلطنة کابل امراحضار فرمود بپادگار ورود ظفر آمود خود و وصول صنعتگران و نقاشان معروف ولایات مسلطه امر فرمود که در قرب بالاحصار کابل برای رهایش اعلیحضرت شهنشاه با انواع نقاشی های نفیس قصر عا لیشان بنا کنند در رو ی چو ب های نفیس که از نقاط مختلف مملکت امیر اطوری شهر یا ر مو صو ف آ و ر د ه شده بود اقسام نقش وخاتم و گل و برگ ودیزان (سالیمی) کاوش و دو علاوه بر نقوش برجسته ای که از خود چوب نظر بمهارت استادی نجاران بکار میرود توسط رنگمالان ومصوران ماهر صورت مرغان واقسام مناظر رنگین ترسیم شود ودر حصص لازم آئینه بندان وزرافشان گردد وبرای اینکه یادگار فنی نجاری و مصوری ورنگ آمیزی ومیناکاری دروطن عزیزراتج گردد قصداً بنگلۀ طلا را از چوب چهار مغز وطنی وچوبهای پیداوار کشور هند امر ساختن فرمود وقصر موصوف در سال ١٣١٣ هـ ق (۱) دو نسخه ای که ما ملاحظه کرده ایم مصراع تکرار است و شاید در وقت استنساخ از نزد نقال او اشتباه شده است ولی از يك شاعر استاد چنین غلط شعری باقی نمی ماند