Page 95

(۸۸) ببدين سان شان رفت ماه بسر یکی روز شاه جهان نامدار نشستند با هم دو صاحب سرير گشاد آنز مان شاه كابل زبان دلم گشته ممنون ز احسان تو وليكن بدان ای سزاوار تخت تو دانی که از بهر لشك آمدم بيا هيد، هم بر تو ای شهريار ز بخت تو بختم بجنبد ز خواب ببودد ضمنا نم ز تیغ تو خوار شود ملك كا بل بفر مان من بخوانند جهان مر تر ا آفر ین د گر نیز چون وعدة شهر یار تو خود گفته بو دی ایا پاك دین با مید آن وعده اميد وار اگر چاره جو ئی بدر مان من بدين هر دو باشد ترا دست رس چو شاه بخارا شنید این سخن بگقت ای سپهدار بار ای و هو ش که من از سر عهد و پیمان خویش و لی بنگر ای شاه گیتی فر و ز بود ملك كا بل سر ماش سخت همی آب چو کنده آهنین مبید و ن اگر لشکر آنجا کشی شود لشكر آنجا بسی خوار و زار ببین چیست فرمايش داد گر بشد جا نب پا د شا ه بخا ر زنا محرمان بسته پای گریز بدو گفت کای شهریار جهان تنم گسفت شکر فرا وان تو که بیتو مبادا فرو تاج و تخت هرا سان ز تیغ فر نک آمدم بود کین تو بکشا یدم روز گار شبم را بگر دد ز خت آ فتا ب بگر دد بفرمان پیر و ز گار بود خلق ز نجیر چنبا ن من به تیغ جها نگیرت اى پاك دين چو سد سکندر بود پایدار که لشکر کشم سوى كابل زمین کنون آمدم نزدت ای شهریار و یا رنج بخشی تن و جا ن من ترا هست فر ما نروائی و بس بگفتا ر بکشاد د رج دهن سخن گویمت نغز بکشای گوش مردد نگردم ز احسان خویش که فصل دی آید پس از چندروز شود مرد خشك همچو شاخ درخت ببند د بز نجیر پا ی زمین بدیوانگی دفتر آنجا کشی ترا دست ندهد رخ روزگار