Page 96

(۸۹) جنگ نامه همان به که در شهر کوشی همی بود ماهی چند خموشی همی بگردد جهان سبز و خرم بهار شود بخت همچون گل در کنار وزان پس برآور سپاه گران برو سوی کابل بچنگ آوران ببین کز خدا ز چه کام آیدت ز مغلوب غالب کدام آیدت چو شاه کابل سخن بر شنید ... بیا و ز دم درکشید ز جا خواست برشد بسوی مکان بفرد ا فضل و ا کبر پهلوان ایازا مدارا ن در ان ا نجمن سخن يك بيك آورد اندر دهن که ما آن بگفتم شاه این بگفت که چون انجمن ها سخن ها شگفت بگفت اکبر ای خسر و ا نجن - سخن آ شکا ر ا شو داز سخن ازین شاه ره چاره جوئی خطاست چه باشیم اینجا تن پر ز کا ست همان به که بر م سر ش ر ا بکین ستانم ازو ملك توران زمین که گیرد سر دست من در نبر د؟ برآرم ز شاه وز اقلیمش گرد اگر می نخواهی که ببرم سرش بخون غرق سازم سر افسرش بیا بد که جای دیگر سر زنیم بدین آتش آنی کمر برزنیم از بن باب بسیار گفتند سخن سخن به کبه باشد نهان در بدن سخن کزدو لب کرد بیرون خرام ازو در درعالم توان یافت نام د و ا ب شا هد ا فتند قول نرا که از راستی بر کشند ما جرا درا نجا سخن های ناخوب کیش بگفتند هر يك زا نذا ز ه بیش ز ا خبار گو شان شا ه بخا ر لهان بود چندی رانجا قرار مران گفته ها جمله را سر بسر ببر دا شت غما ز بید ا د گر بیا مد بر شاه تو ر ا ن زمین بد و کر د مکتوب ر ا دلنشین رخ شاه ازان گفته ها برافروخت چو ترکان بهم چشم ترکانه سوخت