Page 94

جنگ نامه (۸۷) هر آنکس که آنگونه شاهرا بدید روان دست حیرت بدندان گزید ز رخشیدن تیغ خود زره چشمان لشکر فتادی گره روان شاه کابل بدین گیرودار همی تاخت تا نزد شاه بخار وزان پس شد از بهر کی در زمین نگهداشت پاس و را این چنین بدینگونه اش شاه توران سپا . چو دیدش زجا خیز بر شد بپا ولی در دل از کار او بیم خورد ازان شاه وزان نامداران گرد رسیدند با هم دو شاه دلیر بدادند با همدگر دست مهر همی افضل و نامداران دگر زدند بوسه بر دست شـــاه سر بــر ستایش بکردند بهمدیگران بخواهش گری بر کشادند میان نخستین سپهدار ترکان زمهر همی گفت کای شهریار دلیر قدومت در ین شهر زیبنده باد جهان سربسر مر ترا بنده باد ترا تازه بادا رخت چون بهار خوشم من بدیدار ت ای شهریار بکیوانم اکنون کشیدی کلاه که پا بر نهادی درین بار گاه وزان پس سپهدار کابل زمین بدو گفت کای خسرو پاکدین سر بخت بادا کلای سپهر رخت نیز رخشنده چون ما د مهر زهی فخرم اکنون که همچون توشاه بخواهد مرا اندرین بار گاه بدیشان بپوزش کشادند زبان همی خواستند عذر همدیگران وزان پس سپهدار ترکان همی مکان نکو از سر خرمی نشاند او اندر میان بخار که با لشکر آنجا بود شهریار روان شاه کابل همی گردرو دران منزل دلنشین با ـــگروه نشستند آنجا دل شادمان سپهدار ترکان بودش مهربان همی خدمتش روزوشب می نمود کزو خاطر پادشاه می کشود ملون طعام ها همی روز و شب فرستاد آن شاه عالی نصب بهر روز سالار کابل زمین بر فتی به نزد شه دلنشین ـــ شهش نیز تعظیم بردی بجا . بدینگونه بگذشت شان چند گاه