Page 64

(٥٧) جنگ نامه ندارد جز اندُهَت کس پشت من جدا نیست ناخن ز انگشت من چو عضوی بدرد آید اندر بدن شود زار و پژمرده انجام تن ندارد کسی غم ز غم کیشی ام نبودی گرم خویش نندیشی ام بداند کسی لدت سوختن که بنهند در آتشش لخت تن ولیکن ترا درد افزون تر است که حیدر ترا همدم و هم سر است حصاری به غزنین شده نامدار ز جنگ شجاع شاه بی اعتبار بود چشم در راهت آن نامجو نوچون خضر آب افگنش در گلو سپاه مضرهت گیر ازین جایگاه همه رزم دیده همه کینه خواه برو سوی غزنین به هنگام جنگ نبرد آزما شو به خیل فرنگ سرت پر ز کین و دلت پر ز مهر توانی که دشمن در آری بزیر رها گردد حیدر ز اقبال تو بود آنکه فرخ فتدا فال تو چو بشنید این گفته آن پر ز کین فروریخت خون از مژه اندر زمین بگفتا اگر تیغ با رد چو آب و یا تیر در تن چو پر عقاب نه پیچم ز پیکار حیدر سرم فدا باد بر وی سر و افسرم دل شاه کابل چو گل برشگفت کز و کاین سخن های شایان شنفت بگفش که ایزدت نگهدار تو سر سر فرازان نگون سار تو برو قدر انجام لشکر پذیر که با شد بجا فرصت دارو گیر وزان پس سپهدار فیروزگر بدان شد که لشکر بر آرد زشهر برآورد بیرون ز جمع سپاه سواران جنگ آورو کینه خواه همه غرق آهن زپا تا بسر همه جنگ جوینده چون شیر نر برون کرد و بشمرد آن نامدار ز گردان و جنگ آوران شش هزار همه جنگ دیده همه کینه خواه دل جمله خبر صدره ماجرا که چون کیار لشکر شد آراسته جهان جوی از جای بر خاسته