Page 58

(٥١) جنگ نامه اگر ایزد پاک یاری کند و گر بخت من پایداری کند رهد کار ما از نشیب وفراز نقرر شود پا به بخت باز مرا این زمان کینه از ژرتهی است نکس را ز کردار من آگهی است یلان نیز باشند که خاموش باد که خان تهی زیر سر پوش باد چو در ملك کابل قرار آوریم بفرمان خود خلق شهر آوریم وزان پس ببینید احسان من که تا جمله گردند شادان من چگویم که این جای گفتار نیست که در دست موجود کردار نیست بلی کار نا کرده ناگفته به شود کرده خود بنگرد که و مه چو این گفته بشنیدند از شهریار همه گفت ای خسرو رو زگار میاور بدل هیچ این زمزمه که ما ایم خدمت گذار ان همه اگر بخت بکشایدت دسترس تو دانی که احسان نمائی بکس ز گفتار نام آوران شهریار بشد تازه ترچو خرم بهار بهر جا که بود مردم نامدار رسیدند برجانب شهر یار وزان پس بفرمود سالار جنگ که ای شیر خویان چویای نهنگ بباید که لشکر بجنبد ز جا که تا چند باشیم در این جایگاه بفرمان آن خسرو دادگر سرافراز سالار بیدادگر روان گشت آن لشکر بیکران بلرزید گوئی زمین و زمان دلیران ب زین برنشستند چوشیر ز سم ستوران زمین گشته سیر همی راندند آن سپاه گران چو در سیدآباد کردند مکان مکان اندران جایگاه ساختند به تدبیر هر گوشه پرداختند توای مرد دانای روشن روان درین جا گذار این سپاه گران نشان از دگر داستان کو بمت مشام دل از مشك جان بو بمت پس از فکر تدبیر این گفتگو سوی جنگ غزنین بگردیم رو