Page 158

(۱۵۱) جنگنامه همی باش دائم به فرغان قرار که تاجت فرمایش کردگار وزان بعد اعظم به فرمان شاه بر آورد از شهر ترکان سپاه وداع کرد از شاه و بگریست زار همی ریخت اشک همچو ابر بهار عمرها بآنجا که بی شهریار نیارم برون پا ز شهر بخار همی اعظم و شیر جان امین نهادند رو سوی قرغان زمین شبی چند بگذشت شان روز راه ابا نامداران و خیل سپاه ز دریای آمو گذشتند زود پس از چند در بلخ گشتند فرود و از آنجا به فرغان نهادند رو رسیدند نام آوران با گرو همی اکرم و الی نامدار دگر نیز جبار دانای کار همه سوی اعظم به پا آمدند به خورسندیش پیش و اآمدند رسیدند با هم گرفتند کنار همی اعظم و اکرم نامدار دگر نیز والی و جبار هم رسیدند با آن یل محترم یداوند با هم گروست مهر دلیران و شیران خورشید چهر برفتند زان پس به سوی مکان گشاد اعظم آنگاه سر داستان زکردار بیداد شاه بخار که یارب مباد آنچنان شهریار بیاورد یک یک همه در زبان زبیچارگی از مژه خون فشان هم از غرق دریای آن جنگ دشت هم از شه نام آوران سرگذشت ز مرگ سمند و بگفتی سخن که برخاست افغان ازان انجمن همه جامه بر تن دریدند ز غم زآه سوی گردون کشیدند علم چونزد حرم این خبر در رسید که چون مام مرگز سمندر شنید بیکبار هوشش ز سر شد برون با فتاد آغشته در خاک و خون بگردید آن چهره ارغوان ز بیداد اندوه و غم زعفران وزان پس زبی هوشی آمد بهوش بگردون گردان کشیدی خروش بزد دست ناخن خراشید روی بسیل سرشکش عیان کرد جوی زهر جوی او سیل خون شد روان که شد غرق خون در برش پرنیان