Page 159

(١٥٢) زدی پنجه در سنبلستان خویش سیاهی فگند از شبستان خویش زسر موی برکند و بر باد داد زکردار فرزند هی کرد یاد که ای جان مادر تن و رود ناک ندانم کجا افتاده بخاک نبودم به بالینت ای نو جوان که روی تو میدیدم از چشم جان غبار رخت را استین رفتمی بنود رخ جانگاه خود گفتمی کفن پردۀ چشم جان ساختم بهمرات در گور پرداختم کدا مین جفا کیش بیداد گر نیامد بتر حمش ای نامور چه کین داشتت شاه تور ان زمین که افگند در خاکت از روی کین تواز بهر ننگ آمدی سوی او که یا رب میادا بدو آبرو تو دیدی که آخر مکافات تنگ بتوداد آن بدگهر کوژ و ننگ زترکان همیشه خطائی بود به نیکو بدان آشنائی بود چه بودی اگر می بگذاشتم در اینجا ترا نز د خود داشتم دگر کیست چون من ببند فراق زوصل گران مایگان گشته طاق یکی کشته دست دشت بلا دوتن کشته در بند غم مبتلا من اینجا تن خوار و زار و زبون ز آب دل و دیده در موج خون همی نوحه میکرد روز و شبان نگردیدزان پس دلش شادمان ازین داستان بر کشیدم قلم زنوباز تابم فسانه علم داستان طلب کردن شاه شجاع کوچ و فرزندان دوست محمد خان را از ملک تاشقر غان وفرستادن به غزنین که چون اعظم و اکرم سر فراز بفرغان بدند با دل پر نیاز همی بود هم آنجا با ندوه و غم پریشان و حیران بهر بیش و کم بشد شاه شان نیز آنجا ببند دلیران و گردان همه مستمند جهان گشت در چشم شان تنگ و تار بغم بردند اوقات لیل و نهار اگر چند والی بخدمت گری کمر بست در مهمان پروری شب و روز گفتار و کردارخوب بنام آوران کرد حسب القلوب و لیکن دلی را که چاکردغم غمش می نگردد بگفتار کم زباد آتش هردم فزونتر شود بلی آب بر نفت یا ور شود