Page 102

(۹۰) جنگ نامه بر آمدن افضل و اکبر از آنجا و جنگ کردن در چراغ جی و گرفتار ترکان آنها را همی افضل و اکبر نامدار که یکچند دیگر قضا بقرار در انجا همی بر د عمری بسر جهان گشت در چشم شان نیلو فر نه از شاه توران زمین دلخو شی نه الطاف خوب و رخ نیکو شی بگفتند زین بو دنی بو د نیست ازین بو د بر جمله نا بود بهست بهر لحظه مرگی زنو بر لو است که بر ما کنون از کف خسرو است بشد شام ما ایعز یسند قطر زدست سپهدار بیداد گر بر و ر در صد بار میر یم ما همان به که یکبار میر یم ما سوی چاره باید قدم بر کشیم بگردون گردان علم باید بر کشیم سالار کابل ازین رسم و راه نگو ییم هر گز سر ما جرا که ما را درین کار نگذار داو با ندوه تن ها بیاز اردا و همان به که بیگفته شهریار بر آئیم بیرون ز شهر بخار سوی شهر سبز آنکه رو آوریم مگر زو بکف آبر و آور یم چو آریم ما اندر آنجا قرار شو د نیز اینجا رها شهر یا ر بدین گفته ثابت نها دند دل که بنهاد خورشید شان پای بگل بکردار اقبال شان در زمین فرو رفت خورشید روشن جبین جهان جمله چون بخت شان شد سیاه شب تیره آمد بشد رو نما بشد مرغ و ما هی بآرام خویش در ان شب ددو دام بر کام خویش بفرمو دند آن هر دو گردن فراز که ای نامداران دا نا ی را ز بیایید همه بار کین آورید - سبک باد پایان برین آورید مغرق با هن تن خویش را - بسازید دل خون بداندیش را که امشب بفرما یش کردگار برون پا گذاریم ز شهر بخار چو بشنید ند آنجمله بر خواستند تن خو د با هن بیار استند نشستند بر باره باد پا شد آرا سته اند ران شب سپا