Page 266

لاله بر طرف دامان زین غصه داغ بر دل شمشاد و سرو عرعر از پای اوفتادند بلبل به ماتم گل ، قمری به ماتم سرو داد فغان وزاری در کنج غم بدادند زائل شد از نباتات ، یکسر نمو وا کنون در خاصیت تو گوئی يك سر همه جمادند باد خزان کند چون زینگونه ترکتازی خوبان صحن گلشن بر باد زین عنادند مرغان باغ و گلشن از ترکتاز سرما جمله زآشیانها ، آواره در بلادند افزود از گل سرخ در دهر قدر آتش از بس مرد میانش در بزم جای دادند گردید آب و آتش با خاك و باد یکسان اندر جهان عناصر گوئی زيك نژادند پوشید آسمان را خاکستری لباسی اجرام آن سراسر پوشیده زین رمادند *** شد موسم ، زمستان مستان به بزم شاهد درهای عیش بر رخ ، از هر طرف کشادند مطرب بده بشارت پیران پارسا را شکرانه گو حریفان در پای خم فتادند سبزان هند دار ند گرچه بسی ملاحت خوبان پارسی دان و انجا بسی زیبادند گلبن شکوفه دارد از برف در گلستان جمعی بدین تماشا ، رو سوی باغ دادند خرگاه گیرم ما را هنگامۀ گیرم تیمور خرگاه آسمان را .................. «۲۰۲»