Page 267

غزل ای همدمان زآتش آهم حذر کنید دلدار را ز حال دل من خبر کنید ای مردمان ز حسرت من یاد آورید چون بر جمال مهر مثالش نظر کنید گر آید حال زار مرا پیش یار من گر گیردش ملال سخن مختصر کنید دانید بر دل مسکین چه رفته است گر سینه پیش تیغ جفایش سپر کنید یا از ستمگر ما را کشید منع یا از من ستم زده قطع نظر کنید دانید حال دیده شب زنده دار من گر در فراق یار شبی را سحر کنید یاران ز زلف یار بیا دم نیاورید دیوانه را مباد که دیوانه تر کنید تیمورشاه گشته جگر خون ز عشق یار فکری بحال عاشق خونین جگر کنید غزل سر قدم ساخته پابوس تو احرام کنم چند در دست صبا بوسه به پیغام کنم تلخ کامم ز بس از زهر فراق تو رواست طلب بوسه اگر از تو به پیغام کنم یکدم آرام نگیرم بجهان در طلبت آخر ای آهوی وحشی بچه اترام کنم بسکه بینم به چمن جور و جفا از خس و خار گه تمنای قفس گه هوس دام کنم شب خود را بخیال رخ تو کردم صبح روز خود را بغم زلف تو چون شام کنم چند پیش رخ زلفش شه تیمور مدام گریه هر صبح نمایم گله هر شام کنم غزل روم چگونه به گلگشت گلستان بیتو بروی گل ننگرم سرو من چسان بیتو چو دوزخم بنظر آیدای بهشتی روی اگر روم بسوی روضه جنان بیتو و بال جان شومم زاد کی چه کار آید چو خضر گر بودم عمر جاودان بیتو رسیده ام بلب از ضعف جان نمی آید چنان ز غم شده ام زار و ناتوان بیتو چه سود از ین که چمن سبز گشت غنچه دمید که گلخن است مرا گلشن جهان بیتو ٠٣٠٣٠