Page 51

۴۴ بیوه بیچاره را از کلبه احزانش به برآمدن مجبور نموده بود . این زن بعنوان والده حایز بود . یعنی دو طفل یتیم صغیری با خود داشت . و چون کسی که یتیمان بد بخت او را در تحت حمایه خود بودیعت گذارد در عالم امکان مرزن بیچاره را میسر نبود لاجرم مجبور بود که با خود همراه دارد. طفل صغیری را که بسینه ریش برهنه اش چسپانیده بود شدت شتای عالم را ایند فئه اول بود که حس مینمود . چیزی نمیگفت ، ولی میگریست و بدین حرکت خویش تالم سرما را افهام می نمود . بگریستن و اظهار تالم نمودن مجبور بود باز یرا بجز گلیم پاره هزار پیشه که بجای قونداق دران پیچیده بود دگر چیزی در بر نداشت ، و بجز پستان های خشکیده مادرش که بسبب گرسنگی چند روزه از شیر اثری ندارد قوت دیگر هستی او را در عالم نبود پس بجز گریه کردن