Page 434

۴۲۹ شعر العجم حصه چهارم روشن نمایم بیژن او را نزد کیخسرو می آورد چون گستهم نزد کیخسرو میرسید و چشمهای خود را می کشاید علی الفور از چشمانش اشک جاری میگردد - در ضمن این واقعات فردوسی نیز یک تصویر مؤثر جذبات انسانی را کشیده است ، گیو ضعیف و پیر شده مثل بیژن یک فرزند رشید و نوجوان دارد - پدر پیرش در افتادن خطرات مکرر پسر خود را دیده نمی تواند و لگام اسپ او را گرفته از نقطه مطلوب او را میگرداند و می گوید که تو بقدر نیم لمحه هم روا دار نیستی که من نفس خود را با ساطرات بکشم، فرزندم! باین شدت بکدام طرف پویائی؟ و در حرکت و وضعیت خویش چرا دلم را می رنجانی، آیا برین پیری و ناتوانی من ترا رحم نمی آید؟ حالانکه نتیجه عمرم فقط همین یک تو فرزندم هستی آیا برائے چه تو درین ده روز پیهم مصروف جنگ و جدالی و چرا نفس خود را بهلاکت می افگنی؟ بیژن میگوید که آیا بخاطر شما محاربه لاون نیست که گستهم همراه من چه قسم مردانگی و احسان نموده لہٰذا من ازین جنگ با دشمن گستهم و معاونت او باز ایستاده نمی توانم :