Page 262

شعر العجم حصه چهارم ۲۵۷ سرود مجلس جمشید گفته اند این بود که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند ابر است ساقیا قدحی پر شراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را به جام بادۀ گلگون خراب کن شراب تلخ ده ساقی که مرد افگن بود زورش که تا لختی بیاسایم ز دنیا و شر و شورش کمند صید بهرامی بیفگن جام می در گیر که من پیمودم این صحرا نه بهرام است و نه گورش بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست غم دنیائی دنی چند خوری باده به خور حیف باشد دل دانا که مشوش باشد که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی که بکوئی می فروشان دو هزار جم بجامی چون مدار کامیابی و شمولیت بدربار مائی سلاطین