Page 244

۲۳۹ شعر العجم حصه چهارم بعد از رسیدن بدربار و تقدیم داشتن قصیده مرحله اعطائی صله قصیده و انعام میرسید - اولا تا مدت متمادی حکم انعام صادر نمی گشت - و بعد از صدور حکم در تعمیل آن باندانة دیر و عطالت واقع میشد - که نفس آن شاعر مفلس و بیچاره در انتظار وصول آن می برآمد دیوانهای ظهیر و انوری و سلمان ازین طور شکایت نامها لبریز است - بالاخر بعد از برداشت این صعوبات و تحمل این مصیبت های در طبع شعراء این احساس بوجود آمد - که مداحی و تملق شعاری طریقه مذمومه الیست - و اگر مفهوم شاعری همین چاپلوسی و خوشامدگری باشد پس شاعری یک شغل فضول و بیکاری است درین مورد اثیر الدین اومانی یک قصیده طولانی را نگاشته است * * یا رب این قاعده شعر بگیتی که نهاد که چو جمع شعرا خیر دو گیتش مباد ای برادر به جهان بدتر ازین کاری نیست هان و هان تا نکنی تکیه برین بی بنیاد خود ازان کس چه بکاهد که تو گوئیش بخیل یا بر آن کس چه فزاید که تو اش گوئی راد