Page image — the source of record
Machine transcription
۱۶۷
شعر العجم حصه چهارم
لباب الالباب رقمطراز است :-
"در عهد پرویز نوائی خسروانی که آنرا باربد در صورت
آورده است - بسیار است فاما از وزن شعر و قافیت و
مراعات نظائر آن دور است بدان سبب تعرض بیان آن
نیامد *
یک مصنف مشهور زبان هندی بر بودن شاعری قدیم
ایران ازین اشعار استدلال گرفته است(۱) *
هر برا به گیهان انوشه بدی * جهان را بدیدار توشه بدی
منم آن پیل دمان و منم آن شیر یله * نام بهرام تراو پدرت بوجهله
زن شاه است در داور گردا * گوز گرد و ندارد بیم از کس
به همراه این اشعار این استدلال را نیز پیش کرده است -
که ایران اینقدر شائسته و ترقی یافته بود - که آن سر زمین گلزار
و آب و هوایش فرحت انگیز و ولوله خیز بوده چه طور امکان پذیر
میشود - که جوش دلهای مردم آن سر زمین بصورت موذن
شعر ظاهر نشده باشد - علاوه بران بحور مخصوصهٔ فارسی یا بحرهائی
عربی چندان موافقت و مناسبتی با بهم نمی رساند - اهل عروض
خواه زحافهای او را تراشیده در بحرهای عربی داخل نموده اند
جواب حصه استدلال عقلی آن این است - که در فرحت
(۱) لباب الالباب عوفی نمردی جلد اول مطبوعه یورپ صفحه ۱۹ *
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.