Page 104

۹۹ مطربا آن غزل نغز دل آویز بیار ورنه دانی بشنو تا غزلی گویم تر ای دریغا دل من کان صنم سیمین بر دل من برد مرا از دل او نیست خبر او دلی داشت گرامی دل من بگرفت کاشکی من دلکی یافتمی نیز دگر یکنه قصیدهٔ دیگرش در همین بحر و قافیه است که سراپا محاوره و زبا است :- ترک بت روی من از خواب گران داد سر دوش بیدار است از اول شب تا بسحر من بچشم او رهٔ دوباره نمودم که بخسب او همی گفت بسر تابرم این دولب بر شب بسر برد همی دادن نشست و نخفت دل من جست که نشست و نخفت آن دلبر حیله سازد که می افزون خورد از نوبت خویش ور تواند بخورد نوبت یاران دگر کیست آن کو ندهد تن بچنین خدمت دوست کیست آن کو نکشد بار چنین خدمتگر در شب بیب مدح ذکر فتوحات می نماید :- خسرو ما بشکار ملکان تاخته بود ما ز اندیشهٔ او خسته دل خسته جگر خسرو از راه دراز آمد و باین همه کام ملک از جنگ عراق آمد و با فتح و ظفر قلعه ها کنده و بنشانده بهر شهر سپاه جنگها کرده و بنموده بهر جای هنر ای پسر گر دل من کرده همی خواهی شاد از پسر باده بمن بوسه همی باید داد اسعد شیدا ببر ص ۱۱۰ شود