Page 103

۹۸ کنید آشکار میشود که قاآنی کمالی را که هزار سال بعد حاصل کرد فرخی را در وقتش حاصل بود قاآنی یک قصیدۀ مشهور در ذکر عید رمضان دارد دلکایی خبر داری کان ترک پسر با من از ناز دگر بار چه آورد بسر بلب دوشین آمد شبی و شین بسرای حلقه بر در زد و بر جستم بکشودم در گفت قاآنیگا تا کی خسبی بسرای خیز کز روزه شدا وضاع جهان زیر و بر غالبا مست چنان خفته اندر رمضان کز مه روزه و از روزه ترا نیست خبر گفتم ای ترک دل آرام مگر باز آمد رمضان آن مه شاهد کش زاهد پرور گفت آری رمضان آمد و گوید که بخلق رقم از بار خدا دارم و از پیغمبر وقت آن آمد و کان واعظ کاذ ابله همچو بوزینه بیکبار جهد از منبر قصیدۀ فرخی که در همین بحر و قافیه است ملاحظه شو! رمضان رفت و ره دور گرفت اند بر خنک آنکس رمضان را بسزا برد بسر پس گرامی بود این ماه ولیکن چکنیم رفتنی رفته به و روی نهاده بسفر رمضان گر بشد از راه فراز آمد عید عید فرخنده ز ماه رمضان نیکوتر گاه آن آمد و کز شادی پر گردد دل وقت آن آمد کز باده گران گردد سر بادۀ روشن آسوده و صافی چو گلاب ساقی دلبر شائسته و شیرین چو شکر