Page image — the source of record
Machine transcription
۳۹
گر نام اوحدی سگ تست از درش مران او را بهر لقب که تو دانی بخوان که هست
بعد از اوحدی، خواجه فرید الدین عطار، مولانای روم، عراقی و غیره غزل را
بمعراج رسانیدند، لیکن چون این بزرگان جانبازانۀ عشق حقیقی بودند همیشه در کلامشان
پهلوی حقیقت غالب میآمد بنابرین غزلهای شان رواج عام نیافتند و نیز در
همین زمان باد صرصر تا تارشیر ازۀ امن را پراگنده کرد همه دولتها و حکومتها برباد شدند
چنانچه زور قصیده دفعتاً کم شد و شاعری رخ جریان خود را دگر طرف گشتاند
جذبات شجاعانه زوال پذیر شد و جای شان را جذبات دردآلود گرفتند، معلوم است
که ذریعه اظهار نمودن آن صرف غزل شده میتوانست
سعدی در همین زمانه پیدا شد، او یک حصۀ عمر خود را در عشق
و عاشقی بسر برده در آخر در حلقۀ تصوف درآمد، فطرۀ شاعر بود و زبان خداداد
داشت، این همه اوصاف یکجا شده در غزلش اثری بخشیدند که ایران
بجگر کباب شد و پس از سعدی این شراب را خسرو و حسن و آتشه گریزاند
چون این دور درگذشت غزل را سلمان و خواجو بحیثیت شاعرانه
ترقی دادند چنانچه خواجه حافظ میگوید :
استاد غزل سعدیست پیش همه کس اما دارد سخن حافظ طرز و روش خواجو
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.