Page 38

۳۱ میگویم و اندیشه ندارم ز ظریفان من زهرة لطف شکر فهمی و بدرفیرم قصیده ها برای مضامین مختلف میدان وسیعی است، چرا که برای مثنوی قصه مسلسل و طویل لازم است و در غزل خیالات مختصر و مفرد ادا میشوند و مضامین هر رقم که مابین هر دو قسم مذکوره میباشند بذریعه قصیده گفته میشوند مثلاً یک دوست میرود یک منظر موثر بنظر میخورد از شخصی نگارنامه نام آوری صادر شده تصویر کشیدن تمدن و یا معاشرت قومی منظور است، این جور همه مضامین بذریعه قصیده بخوبی ادا میشوند همه قصائد سحراب از همچنین مضامین پر هستند همین است که قصائدشان بجذبات صحیح لبریزانند برعکس ایران که گاهی باین صنف شعر این قدمت را نگرفته است. اگرچه استعمال قصیده بموقع صحیح نشده لیکن این خیال هم صحیح نیست که از فن قصیده در قوم عیوب خوشامد و ذلت نشو و نما یافته مدح سرا و ممدوح هر دو خوب می فهمیدند: خیالاتی که در قصیده ادا میشود مبالغه خالص و لفاظی است پس درین زمانه در یورپ دستور عام است که بزرگترین شخص هم در آخر مکتوب بر اسم خود مینویسد (فرمان بردار خادم شما) اگرچه مخاطب یک شخص ادنی باشد لیکن چونکه معلوم است که این هر نامی یک دستور عام است.