Page 37

٣٠ معلقه هم داخل است، هر شعر این قصیده یک صدای خوفناک دلیری حمیت و آزادی و جوش و غیرت است، عمرو ابن کلثوم به پادشاه خطاب کرده میگوید سه ابا هند فلا تعجل علينا وانظرنا نخبرك اليقينا ایو ہند؟ تیزی مکن! ما ترا واقعات یقینی نشان میدهیم بانانو رد الوایات بيضا ونصرد هن حمرا قدیوینا ما (ہمیشہ در جنگ) بیرقها را سفید میبریم و انها بخون دشمند سرخ نموده پس می آریم الا لا يجهلن احد علينا فنجهل فوق جهل بجاهلينا هان! هیچکس با بجهالت پیش نیاید ور نه ما از همه فوت ترجهالت نشان خواهیم داد اذا بلغ الفطالنا صبي تخر له الحجا بر ساجدينا وقتیکہ طفل ما (بچه) دو سالگی میرسد متکبرین نامدار پیش او بسجده می افتند دقت نمائید! شعرای فارس بمقابله آن بکدام چیز فخر کرده میتوانند، نظامی و عرفی قصائد فخریه خیلی زوردار نوشته اند مگر تمام کائنات فخرشان این است که دو ما پادشاه اقلیم سخن هستیم الفاظ و حرف با بگذار ما میباشند و مضامین غلا مانند که در حضور ما همیشه دست بسته ایستاده میباشند ازین ترقی کنید! این که ما پری پیکر هستیم ، چنانچه عرفی میگوید سر بر زده ام با مه کنعان بگریبان معشوق تماشا طلب و آئینه گیرم