Page 244

۲۳۳ بقطار دگان میخواراند. درینموقع خاص این سخن قابل غور است که حضرت عمر اگرچه در پرداخت و پرورش ملک و رعیت سعی بسیاری داشت اما فیاضی او مثل فیاضی ایشیا نبوده که در نتیجه مفت خواری و کاهلی رواج می یافت ذکر سلاطین و امرای ایشیا عموماً ذوق بسیاری دارد اما مردم این را فکر نمیکنند که از یک طرف مدح پادشاه بذم منجر می شود و از طرفی مردم دریوزه گر گشته امیدوار بانعام و بخشش میمانند همین فیاضی های ایشیا بود که امروز لکها نفر در ما مردم پیدا میشوند که برای حصول نکته رس حضرت عمر بن معیشت خود دست و پا شوری میدهند و اوقات به نذر و نیاز بسر میبرند. راجع برفاه عام اما حضرت عمر ازین بیخبر نبود و بنهایت درجه کوشش داشت که در مردم مادة کاهلی و مفت خوری پیدا نشود اشخاصیکه برای شان تنخواه و خوراک مقرر شد محض ازان قبیل بودند که یک وقت خدمت فوجی از ایشان توقع میشد یا در سابق خدمت نمایانی کرده بودند یا از جهته ضعف و بیماری کسب معاش کرده نمیتوانستند به سوای این دیگرگونه فیاضی را هیچگاه روا نمیدانستند خدادین جوزی در سیرة العمری نویسد که یکبار سائلی بحضور حضرت عمر رض آمد حضرت عمر رض دید که توبره اش از آرد پر است بزور ازو گرفته پیش اشترا انداخته فرمود که حال حقداری گدائی کن