Page 245

۲۳۴ آنچه میخواهی بخواه علامه ماوردی در احکام السلطانیه می‌نویسد اشخاصی که قابل کسب هستند و با وجود آن صدقه و خیرات میگیرند بر محتسب فرض است که اینچنین اشخاص را تنبیه و تادیب کنند بعد ازین علامه موصوف در سند قول خود استدلال بفعل فاروق اعظم نموده می‌نویسد قد فعل عمر مثل ذالك بقوم من اهل الصدقة عادتش بود در وقتیکه کدام شخص را بظاهر خوشحال میدید می‌پرسید که پیشه هم دارد؟ اگر میگفتند که نخیر، میفرمود که این شخص از نظر من افتاد مقوله اوست که میگوید مكسَبةٌ فِيهَا دناءَةٌ خَيْرٌ مِنْ مَسْأَلَةِ النَّاسُ يعنی کسب دنی و ذیل هم از سوال کردن از مردم بهتر است، بیشتر موقع مفت خواری را علما و صوفیه گرفته اند در عهد فاروق اعظم صوفی نبود اما علما را علانیه مخاطب کرده گفتند لا تكونُوا عيا لاً عَلَى الْمُسْلِمِينَ يعنی عیال مسلمانها نشوید که بار شما بر آنها افتاده باشد. در سوانح عمری حضرت عمرؓ یک سخن عجیب اینست که اگرچه همیشه توجهش در توجه بر جزئیات امورات اهم می بود باز هم کارهای خورد را نیز خود انجام میداد و از انجام آن وقت و فرصت شان تنگ نمیشد و بعضی کار ازان قبیل بود که اختیارش ظاهر خلافت شان خلافت مینمود اما او از هیچ کار عار نداشت، جیره که برای جیره خوران مقرر بود اکثر خود برای تقسیم میرفت، در قدید و عسفان که از مدینه منوره چند منزل دور و درین دو قصبه