Page 104

(۱۰۳) کشودۂ مرا که مانند چراغ بی روغن میرود تا آخرین فروغ ضعیف خود را از نظر تو بگذراند . بمشاهدۀ گریه های رقت انگیزت مشغول مدار ! آیا مرا در ین دم مرگ هم ـ در این دقیقه که می خواهم با تمام موجوداتی که در اطراف دیدگان بی نورم صف آرائی کرده اند ـ يك وداع ابدی کرده و آنها را شاهد مظلومیت خود و گواه بی انصافی های تو قرار دهم ـ راحت نخواهی گذاشت ؟ برخیز و برو . بعد ازین اگر میل داری ـ در کنار قبر نو سازم نشسته با اشکهای چشم خویش گیاهای خود رو و علف های ناشناخته را که در روی مزارم روئیده محصول حسرت جسد فلوك من هستند آبیاری نما . و بدانکه من و روح جوان ناکام من از اعماق قبر بتو و تمام نکات حسن و دلربائی تو نفرین خواهند کرد!!... (ارمغان)