Page 103

(۱۰۲) آری ! ای جنایت کار بی انصاف تو همچنان که تضرعات رقت آمیز مرا وسیلۀ تفریح روزانۀ خود قرار داده و از دریچۀ دیده گان مخمور فتانت قلب خونین و دردمند مرا بانظر مسرت نگاه کرده ولذت میبردی من نیز ترا گناه گار عشق دانسته هرگز بتو و اشک های رقیق تو بلکه بتمام ملاحت و خوشگلی هایتو اعتنا نخواهم کرد . تو درست . در دقائق عرق افسوس و پشیمانی را در جبین تابناك خود احساس و مشاهده می نمائی که من در همان دقیقه میخواهم ـ شدید ترین نفرت های قلبیۀ خود را بتو ارائه داده و تمام احساسات محبت انگیزت را بادیدۀ بیقدری نظار کنم . آه، چهرۀ قشنگ و دل فریبت را که اکنون مانند فرشتگان منظرۀ رحمت آمیزی بخود گرفته بمن نشان مده و دست سرد و بی روحم را از میان پنجه های پر حرارت و انگشتان ظریف عشق انگیزت رها کن و پیش از ین چشم های هاله وارونیم