Page 77

فتوحات اسلامی (۶۸) فتح مصر و اسکندریه و فتح باب الیون بیفتاد بطول انجامید و بقول ابن عبدالحکم یکماه بود و گفته که جماعتی از بزرگان و اشراف قبطی با امیر شان مقوقس که در باب الیون بودند چون استقامت و حرص مسلمانان را در فتح حصار دیدند ترسیده از باب القصر القبلی خارج گردیدند و جمعیتی از ایشان همراه امربط ب میکردند آن با ب جزیره ملحق شدند حکم نمودند تا که پل را قطع نمایند امربط نیز در قلعه ماند بعد از مقوقس اعرج هم از ترس مسلمانان بکشتی که مربوط آن حصار بود سوار شده با اشراف قوم خود به یک مقوقس ملحق شدند وقت به مقوقس رسولان خدمت عمرو ابن العاص فرستاد و آنها آمده بدین مسم بیانات نمودند که شما قومی هستید که مدتی میباشد در بلاد ماد اخل شده بر قتال الحاح نمودید و توقف شما بطول انجامید پادشاه روم بر آقتال شما لشکر عظیمی مجهز نموده که همه دارای اسلحه و آلات میباشند و عده شما قلیل است از یکطرف دریای نیل معبر شما را مسدود ساخته حقیقتا شما ماخوذ میبینید و دستها لہذا شما اشخاص صاحب راء خود را بجانب نصیر بفرستند که با ایشان مشوره نموده شاید امری بر من سداد شود که منفعت جانبین باشد و اگر چنین نکنید پشیمان خواهید شد و لشکر روم بر شما غالب خواهند گشت چون رسولان مقوقس نزد امیر مسلمانان آمده رسالت خود را گفتند عمرو ایشانرا دو روز محبوس ساختند تا که در ظرف اینمدت حمیت و غیرت مسلمانان را دیده برای ملک قوم خود خبر دهند مقوقس از نیامدن رسولان خود پریشان گشته گفت رسولان ما را بندی نمودند یا اینکه کشته اند و این نه دین و آئین شان است عمرو بعد از دو روز آن رسولان را رها ساخته به مقوقس چنین پیغام فرستاد که در هر صورت باید یکی ازین سه چیز را بپذیرید (۱) اسلام آورده با ما برادران گردید (۲) اگر مسلمان نمی شوید جزیه بدهید تا که در نزد ما ذلیل و اهل ذمت باشید و اگر یکی ازین دو امر را قبولدار نمی شوید برای جنگ مهیا باشید و خدا وند خیر الحاکمین است – وقتیکه رسولان برگشتند مقوقس از ایشان سوال نمود که اعراب در چه حال دیدید رسولان جواب دادند قومی را دیدیم که مرگ را دوست تر میداشتند از حیات تواضع را بهتر میگفتند از سربلندی کسی از ایشان بدنیا رغبت نداشت و غم دنیا را هم نمیخوردند در روی زمین می نشستند و به دوزانو طعام میخورند امیرشان ممتاز نبود فرق وضیع و شریف در بین شان نمی شد و نیز مولی از غلام تفاوت نداشت و در هر امری که امیرشان حاضری شد مخالفت نمی نمودند و دستها و پای خود را بخود را می شستند نماز را به کمال خشوع ادا میساختند ملک مقوقس چون این بیانات را شنید گفت سوگند به آن کسی که به او قسم میخورند که این قوم اگر بکوه هجوم بیاورند کوه را