Machine transcription
٤٥
گر در سموم بادیه لاتیه شوی آرد نسیم کعبه ز الطافها شفا
لا را ز لات باز ندانی بگوی دین گر بی چراغ عقل روی راه انبیا
اول پیشگاه عدم عقل زاد پس آری که از یکی یکی آید در ابتدا
دروازه سرای ازل زان سحر فز عشق دندانه کلید ابد دان و حرف لا
فیض ہزار کوثر و زیر ابر یک سرشک برک ہزار طوبی و زین باغ یک گیاه
فتراک عشق گیر نه و نبا ز عقل زانکه عیسیست دوست به که حواریست اشنا
شاخ امل بزن که چراغی است زو دمیر بیخ هوس بکن که درختی است کم بقا
ار گویی ہنہر ناطق ببیعت پیر قدم وز خوی رهروان طریقت طلا وفا
اُمن بی ابوالفنی تو قول لا اله اعمی و شی قائد تو شرع مصطفی
ہم موسی از دلالت او گشته مستمع هم آدم از شفاعت او بوده مجتبی
نطقش معلمی که کند عقل را ادب خلقش مفرحی که و هد نفس را شفا
بر نا مده سپیده صبح ازل هنوز کو برسیه سپید ازل بوده پیشوا
ذاتش مراد عالم و او ، الم کرم شرعش مدار قبله و او قبله ثنا
در مدح شاعر مغلق وطن عزیز ما رشید وطواط بلخی می سراید :
بهار عالم شگفت و بهار خاص رسید دو نوبهار ززان نقش طبع یافت نوا
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
