Page image — the source of record
Machine transcription
۱۹۳
پیشانی عفو تراپر چین نسازد جرم ما آئینگی بر هم خورد از زشتی تمثالها
پیشانی عفو از استعاره های تازه و مخصوص مرز است.
با عقل گشتم همسفر یک کوچه راه از بیکسی شد ریشه ریشه دامنم از خار استد لالها
هر شب کواکب کم کنند از روزنی بام بام هر روز گردد تنگتر سوراخ این غربالها
حیران اطوار خودم درمانده کار خودم هر لحظه دارم نیتی چون قرعۂ رمالها
هر چند صائب میروم سامان نومیدی کنم زلفش بدستم میدهد سررشته آمالها
شد ز وصل غنچه گلبه جامۂ باد سحر در نیامیزد در ین گلشن باہل دل چرا
از رباط تن چو بگذشتی دگر معمور است زاد راهی بر نمیداری از ین منزل چرا
اگر غفلت نهان در سنگ خارا میکند ما جو انمرد است در د عشق پیدا میکند ما را
چنین معلوم شد از گردشمال آسمان صائب که هر محفل دیگر مهیا میکند ما را
ہر کہ پا کج میگذارد ما دل خود میخوریم کشیف ناموس عالم در بغل داریم ما
پیر عیب خویش دزدید همه گلابی شده پای در دامن کشیدم تکیه گاهی شد مرا
تا کشودم دیدۂ انصاف پر در این تنگ در نظر چشم غزال خوش نگاهی شد مرا
تا نرفته است سر رشتۂ فرصت است به که شیرازه کنی جمع پریشانی را
گر همه خانۂ کعبه است که تعمیر کن ما توانکرد عمارت دل ویرانی را
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.