Page 131

١٢٤ ناصر بخاری از مجرد ین او در بغداد آمد و با وی مشاعره نمود روزی سلمان بکنار دجله تماشا میکرد ناصر هم حاضر و سلمان گفت : دجله را امسال رفتار ی عجب مستانه است ناصر بداهته در جواب رساند : پای در زنجیر و کف بر لب مگر دیوانه و خواجه حافظ بتعریف او فرماید : سر آمد فضلای زمانه دانی کیست زراه صدق و یقین از روی کذب و گمان شهنشۀ فضلا پادشاه ملک سخن جمال ملت و دین خواجه جهان سلمان سلمان که سالها آرزوی انزوا داشت و میسر نشد در دوشنبه دوازدهم صفر ٧٧٨ ازین انجمن پر ازدحام کناره گرفت و در خلوت لحد بیاسود و بقول خزانه عامره قطعه تاریخ او را یکی از معاصرین سروده : محل آیت اعجاز پارسی سلمان که کرد ناطقه پیش دمش بعجز اقرار ندید بر سر شاخ گل سخن اصلا بهار طبع چو او عندلیب خوش گفتار طریق شعر با و ختم گشت و بعد از وی بدوخت دست قضا بر در سخن مسمار نماز شام دوشنبه غیب ١٠ صفر بوده که نقد عمر بیکدم چو صبح کرد نثار (١) دولتشاه بیت را کامل از ناصر میداند که بتکلیف سلمان سروده و ادیب دانشمند رشید یاسمی از سلمان میگوید و سائرین مصرع اول را از سلمان و دوم را از ناصر یا عبید زاکانی پندارند.