Page 100

۹۲ میکند و در مسائل اخلاقی لباس نفیسی از شعر می پوشد و بدین لباس نصایح شود خودرا بسر حد قبول عامه میرساند. علامه شبلی میگوید :- «اگرچه حکیم سنائی اوحدی، خیام، شیخ عطار زمینه نظم اخلاقی را بآسمان رسانیده اند ولی شیخ این آسمانرا بیشتر بلندی بخشیده و در آمیزش فلسفه و اخلاق در شعر اندازه احتیاج و طریق اعتدال مرعی داشته» . سنت قصیده سرایان هست که در خاتمه قصیده ممدوح را دعا کنند و بقای شوکت و شان او را تا قیامت خواهند و از جمله بیت پیش از دعا مشتمل باشد بر (تا) مفید دوام و استمرار. ظهیر در خاتمه قصیده بدعای ممدوح چنین غلو میکند :- همیشه تاز جهان نیست موضعی خالی زانقلاب امور تغییر احوال جهان بذات تو خالی مباد گرچه توئی بذات خویش جهانی کبر یا وجلال بپرده موکب تو دست صبا و دبور ببسته حشمت تو را ه چرخ شمال یعنی تا جهان محل انقلاب و تغیر است ذات تو در جهان باشد و جهان تا قیامت محل تغیر باشد پس بقای ممدوح را تا قیامت میخواهد بر علاوه ممدوح را جهان کبریا