Page 78

(۷۳) و نه این خیال امیرخسرو را تائید میکنیم که شیخ بجر غزل وگیر مضامین استعداد و همآهنگی نداشت بلی در مثنوی و قصائد کسی از بلندی خیال وافكار شیخ انکار نمیتواند، در ایران سه صد سال مردم بزوق شاعری مشغول بودند لیکن نتیجه این رویش را بجاده حقیقی مستقیم نشان بنای حقیقت شاعری انجاست که در خاطر شاعر می جذباتی تولید گردد و او آن جذبات را بهمان تاثیر و جوش خروش نشو و نما بدهد در لذتی که در ابتدا پیدا شده بود، در کمال شاعری فردوسی نظامی، انوری جای سخن نیست ولی ازین اشخاص بهمان جذبات را کدامین شخص بنموید اثبات او برو؟ فردوسی که قدرت الادا طبع شعرا کشیده و بدین صفت جذبات خاطر دیگران را طورے بیان میکند که گویا تمنای خاطر خود را عیان میسازد، در موقع طعن و تحقیر عرب بخود نیز دگر میشود در واقعه نوحه کردن مادر سهراب آنقدر بدرد مینویسد که گوئی زبان مادر سهراب را بدست دارد، آیا اگر این واقعات بر شخص فردوسی واقع میشد مگر شراره این شعله ها سوزان تر