Page 389

(۳۸۲) خواجه صاحب چنانچه خودشان بر واقعات متعددہ تصریح جیر نمودہ بر غزلیات، سلمان و خواجه غزلها نوشته اند، البته از تقابل کلام شقاوت مضمون بندے و تفاوت چستی سخن ہویدا میگردد سلمان همچنان مهر توام مونس جان که بود همچنان فکر توام ورد زبانست که بود حافظ گوہر مخزن اسرار ہمان است که بود حقه مهر بدان مهر و نشانست که بود ایجواب قافیه مونس جان حضرت خواجه میفرمایند . از صبا پرس که ما را همه شب تا در صبج بوی زلف تو ہمان مونس جان است که بود سلمان شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نما در فراق تو بی عهد همانست که بود حافظ عاشقان بنده زار با امانت باشند لاجرم چشم گهربار همان است که بود در بیت مذکوره سلمان سستی سخن سبک یی صاف مظهر است دو موقعه در فراق تو،، ۲ ابتداء مصرع اول است از انجا جدا ساخته با ولی ترکیب دادہ کثافته کلام را دفع نمودہ . . .