Page 377

(۳۷۲) ابیات ترسم که صرفه نبرد روز باز خواست نان حلال شیخ زآب حرام ما صلاح کار کجا و من خراب کجا ببین تفاوت راه از کجاست تا بکجا عنقا شکار کس نشود دام باز چین کاین جا همیشه باد بدست است دام را ای صبا گر بجوانان چمن باز رسی خدمت ما برسان سرو گل و ریحان را ترسم القوم که بر دردکشان میخندند در سر کار خرابات کنند ایمان را بر و بکار خود ای واعظ اینچه فریاد است مرا فتاده دل از کف ترا چه افتاد است روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ما است ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتا نیست بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست دانا چو دید باز این چرخ حقه باز هنگامه باز چید و در گفتگو ببست در راه ما شکسته دلی میخرند و بس بازار خودفروشی از راه دیگر است اگر چه باده فرح بخش و باد گل بیز است ببانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است میخواست گل که دم زند از رنگ بوی دوست از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت آسوده بر کنار چو پرگار میشدم دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت