Page 240

(٢٣٥) خطر گر یشبان مید شکند روزه خویش کمان بپروردئه لبستن بچه جوان دارد خون بنخورد آخر زنش نهان است من گرفتم که خود اورونه پنهان دارد جان من گر تو قدم رنجه کنی بنده تو قدرے آیئه چشم و دل بریان دارد بمولی که معشوق بکمال تجمل و سرو سامان می آید عاشق متحیر است که آیا ماه از آسمان فروآمده ؟ این بوی کل از کجاست که عالمی را فراگرفته مگر در عالم گل بوده و از آنجا برخاسته می آید؟ با خیال میکند که نے نے آمد آمد معشوق است، و با این دلربائی با گیسوی مالسلات خواهد برد؟ در دیار سلاسلیان کجاین اندازه میباید آمد باین خیالا مسلسل را باین ترتیب بیان میکند . که می آید به چنین یارب که مه برزمین آید چه گردست اینکه میخیزد که با جانشین آید که می آید به بیبیت بلا که میدا عبر آگین شد کدامین باد میجنبد که بوی یاسمن آمد بتی وافت تقوی و آخراین نمیدانی که در شهر مسلمانان نباید اینچنین آمد عاشق موسم بهارست به باغ میرود ولوازمات مجلس آرائے را کاملاً مہیا دارد، قاصد را با این پیغام نزد معشوق میفرستد که درین ایام باغ روین و باغ رونق بهار پر عوج و بیقرار بوده عجب نظاره دارد که سبزه